“Να το κρατήσουμε;;;;” “Τώρα δηλαδή είναι δικό μας;;;” “Ρε τέρας άσε το παπούτσι!” “Καλό σκυλί!” “Μπράβο!!” “Φαγητόοοοο!!!!” “Σκυλοτροφή να φέρεις”
Αυτές οι ατάκες ακούγονται στο σπίτι μας εδώ και 8 μήνες. Μέσα σε αυτό το διάστημα έχουν περάσει 7 αδέσποτα απο την αυλή και την καρδιά μας. Στην αρχή ο Ρικο και ο Γκέκας. Δυο κουτάβια που μάλλον ξέφυγαν απο την εξίσου αδέσποτη μαμα τους και βρέθηκαν στην αυλή μας. Τα κάναμε αγκαλιά, τα ταϊσαμε, τα φροντίσαμε όσο μπορούσαμε. Και κάπου εκεί άνοιξε η πρώτη τρύπα…στην καρδιά μας…. 15 μέρες μετά εξαφανίστηκαν. Μαλλον τα πήρε η μαμά τους πίσω. 12.000 βήματα την ημέρα για να τα βρούμε για 10 μέρες δεν σταματήσαμε να ψάχνουμε. Αλλά μάταια…
Αμέσως μετά αρχίσαμε να ταϊζουμε την μαμά τους μαζι με αυτή και αλλη μια σκελετωμένη τρομοκρατημένη σκυλίτσα. Ελπίζαμε οτι μαζί με αυτές θα εμφανιστούν και τα κουτάβια αλλά μάταια. Ερχόντουσταν σταθερά μια φορά την ημέρα για να φάνε και εμείς τις περιμέναμε κοιτώντας απο το παράθυρο. Κοιτιόμασταν στα μάτια αλλά μέχρι εκεί.
Μέσα Οκτώβρη ακούσαμε ενα δειλό κλάμα πίσω απο ένα λουλούδι. Ξεπρόβαλε ένα ενα μουτράκι τριχωτό. Τον αγκαλιάσαμε με επιφύλαξη στην αρχή…είχαμε ήδη μια τρύπα. Πήραμε την απόφαση να τον κρατήσουμε. Ξύπνημα κάθε δυο ώρες, κλάματα, δαγκώματα και τρύπες παντού…στο σπίτι στα έπιπλα στα ρούχα , στα παπούτσια μας. Ο Βίκτωρας! Ο Βίκτωρας που όταν τον βρήκαμε ήταν 1200 γραμμάρια και σε 5 μήνες έφτασε 22 κιλά!! Την μέρα είχαμε πόλεμο για να μην φάει τις κάλτσες το φαγητό μας τα τραπέζια. Τη νύχτα κοιμόταν στο δικό μας κρεβάτι, στα πόδια μας και στο κρεβάτι του παιδιού! Φύλακας απο τους λίγους. Αλλά απ ότι φαίνεται ο δικος μας κόσμος δεν τον χώραγε και πήγε να τρέξει στον ουρανό… Τον αποχαιρετίσαμε με μεγάλη οδύνη, αίσθημα αναπάντεχο για όλους μας. Και η τρύπα στην καρδιά μας έγινε μεγαλύτερη. Ακόμη και τώρα ματώνει όταν βλέπουμε τις τρύπες που έκανε στα ρούχα μας και τις φωτογραφίες του.
Σε αυτήν την τρύπα όμως που πονάει ακόμη πριν 10 μέρες μπήκαν δυο ακόμη ξεχωριστά πλάσματα: Η Μπέλα και ο Μπίλι. Η Μπέλα φαίνεται σκυλί που ζούσε σε σπίτι πολυ εξοικειωμένη με τους ανθρώπους και φρόνιμη. Μπήκε σπίτι δειλά δειλά και όταν την αφήσαμε να ξαπλώσει μπροστά απο την σόμπα έβγαλε έναν βαθύ αναστεναγμό ανακούφισης. Θέλει χάδια, τρίβει την μουσούδα της πριν κοιμηθεί. Είναι σαν ένα λευκό στοιχειό που αθόρυβα γυρνάει στο σπίτι. Ο Μπίλυ ακόμη φοβάται. Τρώει αγχωμένος και κοιτάει γύρω του καλά καλά. Το σύνθημα για να έρθει κοντά μας είναι: Έλα να χαϊδευτούμε!
Δεν ξέρω πόσο ακόμη θα ζήσουν μαζί μας. Ξέρω όμως πως όταν έρχεσαι σε επαφή με αδέσποτα σκυλιά η τρύπα αυτή όλο και μεγαλώνει. Αλλοτε για να ματώσει άλλοτε για να χωρέσει όλο και περισσότερες μουσούδες. Και είναι παράσημο να έχεις μια τέτοια τρύπα στην καρδιά σου!