sofia

Ζούμε σε μια εποχή  που ψάχνουμε παντού για triggers, για τα όσα δηλαδή πυροδοτούν ένα τραύμα, έκρηξη θυμού, ένα δυσάρεστο συναίσθημα. Συχνά η προσπάθεια και μόνο να εντοπίσουμε αυτά τα εναύσματα μας καταβάλει. Το εύλογο ερώτημα που γεννάται είναι αν υπάρχει κάτι στον αντίποδα των triggers. Kάτι που θα βοηθήσει ένα θετικό συναίσθημα να “ξυπνήσει”.

Η Μαρία είναι 12 ετών και έχει έναν δίδυμο αδελφό που βρίσκεται στο φάσμα του αυτισμού. Τον αγαπά πολύ και περνούν χρόνο παίζοντας μαζί και βλέποντας ταινίες. Υπάρχουν όμως στιγμές που ντρέπεται ή θυμώνει μαζί του, όπως όταν τραγουδά δυνατά στον δρόμο, έχει έντονα ξεσπάσματα στο σχολείο ή κάνει ασυνήθιστες ερωτήσεις στους επισκέπτες. Αργότερα νιώθει

«Μόνο με το τάμπλετ ηρεμεί». «Όταν αρχίζει να παίζει, δεν θέλει να το αφήσει με τίποτα». «Μήπως του κάνει κακό που περνά τόσο χρόνο μπροστά στην οθόνη;» Για πολλούς γονείς, η χρήση των οθονών αποτελεί καθημερινή πηγή ανησυχίας και συχνά αιτία σύγκρουσης. Όταν το παιδί βρίσκεται στο φάσμα του αυτισμού, έχει ΔΕΠΥ ή παρουσιάζει μαθησιακές

«Όλοι οι φίλοι μου έχουν λογαριασμό». «Μόνο εγώ μένω απ’ έξω». «Δεν με εμπιστεύεστε;» Κάποια στιγμή, συνήθως προς το τέλος του Δημοτικού ή στις αρχές του Γυμνασίου, πολλά παιδιά αρχίζουν να ζητούν επίμονα πρόσβαση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Οι γονείς βρίσκονται τότε μπροστά σε ένα πραγματικό δίλημμα. Δεν θέλουν το παιδί τους να αισθάνεται αποκλεισμένο

“Να το κρατήσουμε;;;;” “Τώρα δηλαδή είναι δικό μας;;;” “Ρε τέρας άσε το παπούτσι!” “Καλό σκυλί!” “Μπράβο!!” “Φαγητόοοοο!!!!” “Σκυλοτροφή να φέρεις” Αυτές οι ατάκες ακούγονται στο σπίτι μας εδώ και 8 μήνες. Μέσα σε αυτό το διάστημα έχουν περάσει 7 αδέσποτα απο την αυλή και την καρδιά μας. Στην αρχή ο Ρικο και ο Γκέκας. Δυο

Η 2ο χρονη Αμερικανίδα Αλίσια Λιού κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο επαγγελματικό πατινάζ στους στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του Μιλάνου – Κορτίνα 2026, παρουσιάζοντας ένα σχεδόν τέλειο πρόγραμμα. Και γιατί είναι αυτό αξιομνημόνευτο; Η Λιου ξεκίνησε να αθλείται απο τα 5 της. Στα 16 αποφάσισε να σταματήσει έχοντας φτάσει στα όρια της σωματικής και ψυχικής

«Τα όρια της γλώσσας μου σημαίνουν τα όρια του κόσμου μου» Λούντβιχ Βιτγκενστάιν Κάποτε μια μητέρα με είχε ρωτήσει γιατί η κόρη της περιγράφει τα συναισθήματά της χρησιμοποιώντας μόνο τις λέξεις: χαρούμενη και λυπημένη. Της απάντησα οτι δεν ειχε τα “δομικά υλικά” για να “χτίσει” την αντίληψή της και να εκφράσει τα συναισθήματά της. Όσο

” Ο λύκος και αν εγέρασε και άλλαξε το μαλλί του μηδέ την γνώμη άλλαξε μηδέ την κεφαλή του” Για πολλά χρόνια επικρατούσε η άποψη ότι “η κεφαλή” δεν άλλαζει. Και όμως, πλέον αποδεικνύεται ότι ο εγκέφαλος είναι ένα εξαιρετικά εύπλαστο όργανο. Είναι σε θέση να δημιουργεί συνεχώς νέες συνάψεις  και καινούργια νευρικά μονοπάτια ανάλογα

Το παιχνίδι είναι η φυσική γλώσσα των παιδιών. Τα παιδιά ταυτίζονται με τα παιχνίδια τους και εκφράζονται μέσα απο αυτά.  Τα παιχνίδια είναι ο κόσμος τους και ο τρόπος που βλέπουν τον κόσμο. Η εταιρεία Mattel έχοντας επίγνωση της σπουδαιότητας του παιχνιδιού στον σύγχρονο κόσμο και την ανάγκη για συμπερίληψη έχει δημιουργήσει απο το 2019

Μια συζήτηση που καλλιεργεί αποδοχή, ενσυναίσθηση και ουσιαστική κατανόηση. Τα παιδιά είναι από τη φύση τους περίεργα. Όταν συναντούν ένα παιδί με αναπηρία στο σχολείο, στο πάρκο ή στην οικογένεια, συχνά έχουν ερωτήσεις. Αυτό δεν είναι αγένεια· είναι ο τρόπος τους να κατανοήσουν τον κόσμο γύρω τους. Ο τρόπος που οι μεγάλοι απαντούν σε αυτές