Συμβουλευτική για θέματα εκπαίδευσης και γονεικοτητας

Είχαμε την μεγάλη χαρά να μιλήσουμε με μητέρες παιδιών με μαθησιακές δυσκολίες και να συζητήσουμε τους προβληματισμούς τους. Στον παρακάτω σύνδεσμο θα βρείτε το power point της ομιλίας. Δεπυ

Μα είναι δυνατόν να έχεις ΔΕΠΥ και να κάθεσαι τόση ώρα ακίνητος στον καναπέ και να κοιτάς το νταβάνι;; Μα γιατί το κλωθογυρίζεις τόσο καιρό;; Πότε θα πάρεις απόφαση;; Όλο λες ότι ψάχνεις, όλο συζητάμε τα ίδια και είσαι ακόμη στο ίδιο σημείο πως γίνεται;; Σας ακούγονται οικεία όλα αυτά;; Νομίζετε ότι έρχονται σε αντίθεση

Πολύς λόγος γίνεται για την προσοχή, για την συγκέντρωση και την διάσπαση. Τι εννοούμε όμως όταν μιλάμε για προσοχή;; Είναι μία ή έχει κατηγορίες; Πότε είμαστε σίγουροι οτι το παιδί μας έχει φτάσει στο σημείο να μπορει να κατευθύνει την προσοχή του; Ας ξεκινήσουμε με τα είδη της προσοχής: Εστιασμένη προσοχή: Το παιδί έχει κατακτήσει

–  Όταν έρχεται σπίτι μετά το σχολείο μεταμορφώνεται, γίνεται άλλο παιδί!! Ξεσπάει, φωνάζει, γκρινιάζει, πετάει τα πράγματά του, κλαίει !! Στο σχολείο μου λενε οτι ειναι άψογο!! Τι συμβαίνει μετά; Φανταστείτε το παιδί σαν ένα μαραθωνοδρόμο. Οι ώρες του σχολείου είναι ο Μαραθώνιος που καλείται να τρέξει. Μετά το τέλος του λογικό είναι ,όπως και

Σε μια περίοδο ραγδαίων τεχνολογικών εξελίξεων πολλές παραδοσιακές μέθοδοι τίθενται υπό αμφισβήτηση ακόμη και στον τομέα της εκπαίδευσης. Μια απο αυτές τις μεθόδους ειναι η αξία και η χρησιμότητα του γραψίματος. Όταν όλα μπορούν να βιντεοσκοπηθούν, να γραφτούν στον υπολογιστή, να γραφτούν κατόπιν υπαγόρευσης, να ηχογραφηθούν τι νόημα έχει να γράφουμε με το χέρι;;; Και

Γιορτές, χαρά, φώτα, στολίδια, χρώματα, φαγητό, κόσμος, γέλια!! Ναι!!!! Ναι;;;;; Νιώθουμε όλοι το ίδιο αυτές τις εορταστικές μέρες;; Πρέπει να γίνουμε όλοι μέρος αυτής της ατμόσφαιρας; Ξεκάθαρη ειναι η απάντηση εδώ: Όχι!! Για πολλούς απο εμάς οι γιορτές είναι συνώνυμες του καταναγκασμού. “Υποχρεωτικές” συναθροίσεις, “υποχρεωτικά” έξοδα, “υποχρεωτική” κούραση. Ήρθε ο καιρός ν απεμπλακούμε απ όλα

Γιατί μας βοηθάει να μεγαλώσουμε, για να γνωρίσουμε τον κόσμο. Δεν είναι τυχαίο που όλα τα μικρά των θηλαστικών παίζουν. Το παιχνίδι είναι η φυσική γλώσσα των παιδιών αλλά δεν σταματά εκεί. Έχει ενεργό ρόλο και στην καθημερινότητα των ενηλίκων. Μέσα απο το παιχνίδι μαθαίνουμε να σχετιζόμαστε και κατανούμε την ιεραρχία και τους κανόνες. Παίζοντας

–  “Δεν ξεκολλάει απο δαύτο! Δεν τρώει, δεν βγαίνει και δωστου μπαμ μπουμ και κατι αλλα ακαταλαβίστικα! Για το σχολείο ουτε λογος! Κοντεύει να μείνει! Μέλι έχει αυτο το ρημάδι και το έχει πάνω απ όλους και απ όλα;;” Αλήθεια όμως τι έχει αυτό “ρημάδι” και μικροί μεγάλοι δυσκολεύονται να ξεκολλήσουν απο αυτο; Αρχικά πρέπει

Με το να πιστέψουμε σε αυτό, στις δυνατότητες και τα ταλέντα του. Με το να πιστέψουμε πρώτα εμείς, είτε είμαστε γονείς είτε εκπαιδευτικοί, ότι αυτό το παιδί μπορεί να καταφέρει ό,τι θελήσει! Δεν είναι καθόλου θεωρητικό αυτό που λέμε. Στην ουσία μιλάμε για την δύναμη της αυτοεκπληρούμενης προφητείας. Η σημασία αυτού του φαινομένου αναδείχτηκε πρώτη φορά

Πολύ συχνά γίνεται λόγος για το πότε είναι έτοιμα τα παιδιά να γράψουν. Το γράψιμο όμως δεν είναι μια απλή διαδικασία. Στην ουσία είναι μια συνέχεια μιας γενικότερης ωρίμανσης τόσο του σώματός όσο και του νευρικού συστήματος του παιδιού. Ας δούμε αρχικά τι συμβαίνει με το χέρι του παιδιού. Τα χέρια των παιδιών προσχολικής ηλικίας