Για τους μεγάλους

«Τα όρια της γλώσσας μου σημαίνουν τα όρια του κόσμου μου» Λούντβιχ Βιτγκενστάιν Κάποτε μια μητέρα με είχε ρωτήσει γιατί η κόρη της περιγράφει τα συναισθήματά της χρησιμοποιώντας μόνο τις λέξεις: χαρούμενη και λυπημένη. Της απάντησα οτι δεν ειχε τα “δομικά υλικά” για να “χτίσει” την αντίληψή της και να εκφράσει τα συναισθήματά της. Όσο […]

Το παιχνίδι είναι η φυσική γλώσσα των παιδιών. Τα παιδιά ταυτίζονται με τα παιχνίδια τους και εκφράζονται μέσα απο αυτά.  Τα παιχνίδια είναι ο κόσμος τους και ο τρόπος που βλέπουν τον κόσμο. Η εταιρεία Mattel έχοντας επίγνωση της σπουδαιότητας του παιχνιδιού στον σύγχρονο κόσμο και την ανάγκη για συμπερίληψη έχει δημιουργήσει απο το 2019

Μια συζήτηση που καλλιεργεί αποδοχή, ενσυναίσθηση και ουσιαστική κατανόηση. Τα παιδιά είναι από τη φύση τους περίεργα. Όταν συναντούν ένα παιδί με αναπηρία στο σχολείο, στο πάρκο ή στην οικογένεια, συχνά έχουν ερωτήσεις. Αυτό δεν είναι αγένεια· είναι ο τρόπος τους να κατανοήσουν τον κόσμο γύρω τους. Ο τρόπος που οι μεγάλοι απαντούν σε αυτές

Το διαζύγιο είναι μια δύσκολη και συχνά επώδυνη διαδικασία — όχι μόνο για το ζευγάρι, αλλά και για τα παιδιά. Κάθε παιδί αντιδρά διαφορετικά, ανάλογα με την ηλικία, την ωριμότητα και τη σχέση που έχει με τους γονείς του. Παρ’ όλα αυτά, ο τρόπος που θα γίνει η συζήτηση γύρω από το διαζύγιο παίζει σημαντικό

Από τότε που αρχίζουμε το σχολείο, ίσως και απο νωρίτερα, μία απο τις ερωτήσεις που μας απευθύνουν οι μεγάλοι είναι: Εσύ τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;; Ποδοσφαιριστής, ηθοποιός, πλούσιος, τραγουδίστρια, αθλήτρια, πρωθυπουργός, πυροσβέστης, αστυνομικίνα, , κομμωτής, τεχνήτρια ακρων, καθηγήτρια αλλά και youtuber, tiktoker, ψυχολόγος και δεν συμμαζεύεται. Ο κατάλογος δεν έχει τέλος. Τα παιδιά μέχρι

Το νευρικό σύστημα των παιδιών -είτε αυτά ειναι νευροτυπικά είτε νευροδιαφορετικά- είναι ανώριμο. Αυτό σημαίνει πως όταν τα παιδιά βρίσκονται σε ένταση είναι δύσκολο να ρυθμιστούν, να ηρεμήσουν μόνα τους. Έχουν απόλυτη ανάγκη την βοήθειά μας για να βγουν απο τον κυκεώνα των συναισθημάτων τους. Αρχίζουμε με τον έλεγχο των οπτικών ερεθισμάτων. Χαμηλώνουμε ή σβήνουμε

Πολύς λόγος γίνεται για την προσοχή, για την συγκέντρωση και την διάσπαση. Τι εννοούμε όμως όταν μιλάμε για προσοχή;; Είναι μία ή έχει κατηγορίες; Πότε είμαστε σίγουροι οτι το παιδί μας έχει φτάσει στο σημείο να μπορει να κατευθύνει την προσοχή του; Ας ξεκινήσουμε με τα είδη της προσοχής: Εστιασμένη προσοχή: Το παιδί έχει κατακτήσει

–  Όταν έρχεται σπίτι μετά το σχολείο μεταμορφώνεται, γίνεται άλλο παιδί!! Ξεσπάει, φωνάζει, γκρινιάζει, πετάει τα πράγματά του, κλαίει !! Στο σχολείο μου λενε οτι ειναι άψογο!! Τι συμβαίνει μετά; Φανταστείτε το παιδί σαν ένα μαραθωνοδρόμο. Οι ώρες του σχολείου είναι ο Μαραθώνιος που καλείται να τρέξει. Μετά το τέλος του λογικό είναι ,όπως και

Σε μια περίοδο ραγδαίων τεχνολογικών εξελίξεων πολλές παραδοσιακές μέθοδοι τίθενται υπό αμφισβήτηση ακόμη και στον τομέα της εκπαίδευσης. Μια απο αυτές τις μεθόδους ειναι η αξία και η χρησιμότητα του γραψίματος. Όταν όλα μπορούν να βιντεοσκοπηθούν, να γραφτούν στον υπολογιστή, να γραφτούν κατόπιν υπαγόρευσης, να ηχογραφηθούν τι νόημα έχει να γράφουμε με το χέρι;;; Και

Γιορτές, χαρά, φώτα, στολίδια, χρώματα, φαγητό, κόσμος, γέλια!! Ναι!!!! Ναι;;;;; Νιώθουμε όλοι το ίδιο αυτές τις εορταστικές μέρες;; Πρέπει να γίνουμε όλοι μέρος αυτής της ατμόσφαιρας; Ξεκάθαρη ειναι η απάντηση εδώ: Όχι!! Για πολλούς απο εμάς οι γιορτές είναι συνώνυμες του καταναγκασμού. “Υποχρεωτικές” συναθροίσεις, “υποχρεωτικά” έξοδα, “υποχρεωτική” κούραση. Ήρθε ο καιρός ν απεμπλακούμε απ όλα